Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/20935 K.2024/1856

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret ve kasten yaralama suçlarından, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca düşme kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, kararın gerekçe kısmında sanık hakkında düşme kararı verilmesine rağmen hüküm kısmında dosyada taraf olmayan kişiler hakkında düşme kararı verilmiş olmasına ve hükmün bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, mağdura hakaret ettiği ve vurarak basit tıbbi müdahae ile giderilebilir şekilde yaraladığı iddiası ile açılan davada Mahkemece, mağdurun şikâyetinden vazgeçtiği gerekçesiyle düşme kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Hakaret ve kasten yaralama suçlarından şikâyetten vazgeçme nedeniyle kısa kararda sanık hakkında düşme kararı verilmesi, gerekçeli kararda ise sehven dosyada taraf olmayan kişiler hakkında düşme kararı verilerek sanık hakkında hüküm kurulmaması karşısında, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulması nedeniyle hukuka aykırılık bulunmuştur.

V. KARAR