Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/20995 K.2024/46

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Denizli 1. Asliye Ceza Mahkemesi kararı ile sanık hakkında kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat, hakaret suçundan ise 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 129 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz isteğinin; eksik inceleme ile karar verildiğine, delillerin değerlendirilmediğine, hakaretin karşılıklı olmasının ceza verilmemesini gerektirmeyeceğine ve resen gözetilecek nedenlerle hükümlerin bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir. 2. Sanığın temyiz isteğinin; hakaret suçundan verilen hükmün usul ve yasaya aykırı olduğuna, suçun unsurlarının oluşmadığına ve kararın bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, ... isimli sosyal paylaşım sitesinden tanıştığı katılanın telefonuna 29.11.2014 tarihinde hakaret içerikli mesaj attığı ve muhtelif zamanlarda arayıp mesajlar atmak suretiyle kişilerin huzur ve sukununu bozma suçunu işlediği iddia olunmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci ve 123 üncü maddeleri uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst hadlerine göre aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımın öngörüldüğü anlaşılmıştır. 2. 5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımını kesen son işlemin 18.11.2015 tarihli sanığın savunması olduğu ve bu tarihten temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımının gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR