Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/21438 K.2024/2547

Sanık hakkında yargılamanın yenilenmesi talebinin kabulü ile kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 46. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.04.2010 tarihli ve 2009/927 Esas, 2010/317 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında,

a. Hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve dördüncü fıkrası ile 43 üncü, 62 nci, 53 üncü, 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına,

b. Görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları ile 62 nci, 53 üncü, 58 inci maddeleri uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına,

Karar verilmiştir.

2. (1) numaralı bentteki kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 24.10.2013 tarihli ve 2012/14013 Esas, 2013/10131 Karar sayılı ilamı ile tekerrür uygulamasına ilişkin fıkranın hükümlerden çıkartılması suretiyle hükümlerin düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

3. Karar başlığında tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemece, akıl hastalığı iddiasıyla ileri sürülen yargılamanın yenilenmesi talebinin 5271 sayılı Kanun'un 311 inci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi uyarınca kabulüne karar verilmiş olup, sanık hakkında alınan sağlık kurulu raporunda ''suç tarihindeki işlediği fiilllere ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneği azalmış olduğu ve 5237 sayılı Kanun'un 31 inci maddesinin ikinci fıkrası tatbikinin uygun olduğunun'' belirtilmesi üzerine (1) numaralı bentteki hükümlerin iptali ile sanık hakkında,

a. Hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve dördüncü fıkrası ile 43 üncü, 32 nci, 62 nci, 53 üncü, 54 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 4 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, suça konu bıçak ve göz yaşartıcı spreyin müsaderesine,

b. Görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları ile 32 nci, 62 nci, 53 üncü maddeleri uyarınca 6 ay 7 gün gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; haksız tahrik hükümlerinin uygulanması ve şikâyetçinin şikayetten vazgeçmiş olduğu göz önüne alınarak karar verilmesi gerektiğine vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Görevli polis memuru olan şikayetçilerin fuhuş amaçlı araçları durdurmaya çalışan sanık hakkında idari işlem yapmak için ekip otosuna davet ettikleri sırada sanığın emanete kayıtlı bıçağı çıkartıp şikâyetçilere göstererek "O... çocukları, siz kim oluyorsunuz, siz kendinizi ne sanıyorsunuz, yaklaşmayın hepinizi doğrarım." dediği, çantasından çıkardığı göz yaşartıcı spreyi şikayetçikere sıkmaya çalıştığı ve şikâyetçi Çetin Ö.'nün bileğini ısırıp yaraladığı, böylece görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret suçlarını işlediği Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Müdafinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanık savunması, şikâyetçilerin anlatımları, olay tutanakları ve tüm dosya kapsamından; sanığın üzerine atılı suçları işlediği sabit görülerek mahkumiyetine dair Yerel Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığı, haksız tahrik hükümlerinin uygulanabilmesi için aranan koşulların olayda gerçekleşmediği, cezanın kanuni bağlamada uygulandığı anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

B. Sair Yönlerden

1. Akıl hastalığı iddiasıyla ileri sürülen yargılamanın yenilenmesi talebinin Yerel Mahkemece 5271 sayılı Kanun'un 311 inci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi uyarınca yargılamanın kabulüne karar verilmiş olup, sanığın sevk edildiği Bakırköy Prof.

Dr. Mazhar Osman Ruh ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesince düzenlenen 08.04.2015 tarihli sağlık kurulu raporunda, sanıkta "Şizoaffektif Bozukluk" adlı psikiyatrik hastalığın kısmen etkisinde bulunduğu, 08.04.2015 tarihinde işlediği iddia edilen suçlara ilişkin, 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesinin ikinci fıkrasında ifade edilen anlamda fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını tam algılayamadığı ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalmış olduğu,

dolayısıyla işlediği öne sürülen suça yönelik ceza sorumluluğunun azalmış olduğunun tespiti karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesinin ikinci fıkrasının uygulanmasını gerektirecek biçimde akıl hastası olan sanık hakkında anılan Kanun maddesinin uygulanmasında hukuka aykırılılık görülmemiştir.

2. Sanığa yükletilen hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tiplerine uyduğu, Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından, sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR