Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/21577 K.2021/25387

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, gerekçeli kararın katılan sanık ...’ın duruşmada bildirdiği adres dışında bir adrese doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi uyarınca tebliğ edilmesi nedeniyle öğrenme üzerine, gerçekleştirilen temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek; dosya görüşüldü:

I- Sanık ... hakkında katılan ...'e yönelik kasten yaralama suçuna ilişkin kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu, anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri, uyarınca sanık ...’ın tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE,

II- Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan, sanık ... hakkında, ... ile ...'e yönelik hakaret suçundan verilen beraat ile ..., ... ve ...’a yönelik hakaret suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde ise,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan açılan davada gerekçede kasten yaralama suçunu işlemediği denilmesine karşın hüküm kurulurken hakaret suçundan denilmesinin mahallinde düzeltilebilecek maddi hata olduğu kabul edilerek, yapılan incelemede,

A- Sanıklar ... ile ... hakkında verilen beraat hükümlerinin incelenmesinde, sanık ... müdafisinin temyizinin vekalet ücretine yönelik olduğu anlaşılarak,

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik, katılanlar ... ve ... ile sanık ... müdafisi ve katılan sanık ...’ın temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden, tebliğnameye uygun olarak TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

B- Sanık ... hakkında hakaret suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyizinde ise katılanlar ..., ... ile ... vekilinin temyizinin vekalet ücretine ilişkin olduğu anlaşılarak yapılan incemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1) Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulu'nun 2013/13-293 esas, 2013/297 karar sayılı ve 11/06/2013 tarihli kararında da kabul edildiği üzere TCK'nın 43. maddesinin ikinci fıkrası.

"Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da, birinci fıkra hükmü uygulanır" hükmünü içermekte olup, zincirleme suçtan farklı bir müessese olan ve aynı neviden fikri içtima olarak kabul edilen bu durumda, fiil yani hareket tektir ve bu fiille aynı suç birden fazla kişiye karşı işlenmektedir. Burada, hareket tek olduğu için, fail hakkında bir cezaya hükmolunacağı, ancak bu cezanın Kanunun 43/1. maddesine göre artırılacağı öngörülmüştür.

Ancak burada kastedilen, fiil ya da hareketin, doğal anlamda değil hukuki anlamda tekliğidir. Hakaret suçunun farklı mağdurlara karşı tek fiille gerçekleştirildiğinden söz edilebilmesi için hakaretin mutlaka ortak söz veya davranışlarla gerçekleştirilmiş olması şart değildir.

Her bir mağdura veya mağdurlardan bazılarına özel olarak hitap edilerek hakaret içeren sözler söylenmiş veya davranışlarda bulunmuş olsa bile objektif bir gözlemcinin bakış açısıyla bakıldığında failin hareketlerinin tek bir iradi karara dayalı olduğu, aralarında yer ve zaman bakımından bağlantı bulunduğu, bu nedenle bir bütünlük oluşturduğu sonucuna ulaşılması durumunda, fiilin hukuken tek olduğu kabul edilmelidir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olayda, sanığın katılan ... ...’a hakaret ettikten sonra diğer katılan ...’a da hakaret etmesi şeklinde kabul edilen eylemlerinin bir bütün halinde hukuki olarak tek bir suçu oluşturması nedeniyle, TCK’nın 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerekirken, 2 ayrı hüküm kurulması,

2- Sanığın hükümden sonra dosyaya sunduğu “... Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi’nin hasta epikriz formundan mahkeme kararıyla sanığın şizofreni tanısıyla hastanede tedavi gördüğünün anlaşılması karşısında, suç tarihi itibariyle TCK'nın 32. maddesi uyarınca “akıl hastalığı nedeniyle, işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığı” konusunda, yöntemince sağlık kurulu raporu alınarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği,

3) Kabule göre de,

a- 1136 Avukatlık Kanunu’nun 168. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak çıkarılan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/1. maddesi gereğince, kamu davasına katılma üzerine, mahkumiyete karar verilmiş ise vekili bulunan katılan lehine vekalet ücreti tayin olunması gerektiği şeklindeki hükümler gereğince, sanığın mahkumiyetine karar verilmesi karşısında, katılanın kendisini Sağlık Bakanlığı vekili ile temsil ettirmesi nedeniyle, Sağlık Bakanlığı Personeline Karşı İşlenen Suçlar Nedeniyle Yapılacak Hukuki Yardımın Usul ve Esasları Hakkında Yönetmeliğin 11. maddesi ile 659 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 14. maddesi uyarınca Sağlık Bakanlığı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b- 17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesiyle değişik CMK’nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK’ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “ hükme bağlanmış” ibaresinin Anayasa Mahkemesinin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 karar sayılı kararıyla “basit yargılama usulü” yönünden Anayasa’nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK’nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden Anayasa’nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK’nın 7 ve CMK’nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,