Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/21997 K.2024/1836

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Karar başlığında tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan, suçun unsurları oluşmadığından beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; bilirkişi raporlarının çelişkili olduğuna, suçun sübut bulduğuna, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, mevcut binanın zemin katına ruhsatsız olarak ilave yapı yaparak ve çatıya duvar örerek imar kirliliğine neden olma suçunu işlediği iddia olunarak açılan davada, Yerel Mahkemece, ''Tanık anlatımı, sanığın savunması ve bilirkişi tarafından mahallinde inceleme yapıldıktan sonra düzenlenen rapor gözönüne alındığında imara aykırı yapının binanın sahibi olan tanık tarafından 2004 tarihinden önce yapıldığı sanığın kaçak olan yapının içinde iyileştirme yaptığı yapılan iyileştirmenin bina niteliğinde olmaması dekorasyon amaçlı olması gözönüne alındığında sanığın atılı suçu işlemediği.'' şeklindeki gerekçeyle beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, sanık savunmasına, tanık anlatımına, bilirkişi raporlarına, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. 2. Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, beraat kararının dayanağını oluşturan uygulama maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 230 uncu maddesinin ikinci fıkrası ve 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına aykırı davranılması dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR