Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/22666 K.2024/2244

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz istemi, atılı suçu işlediği anlaşılan sanık hakkındaki kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Karı koca olan taraflar arasında yaşanan tartışmada sanığın sarf ettiği "Şerefsiz, kavat, pez....k, p.ç." biçimindeki sözleriyle katılana hakaret ettiği iddiasıyla açılan davada Mahkeme, atılı suçu işlediğinin sabit olmadığı gerekçesiyle sanık hakkında beraat kararı vermiştir.

IV. GEREKÇE

1.Sanığın atılı suçlamayı inkar etmesi, taraflar arasındaki olayın tanığının bulunmaması ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde hakaret suçunun işlediğinin sabit olmaması nedeniyle beraat kararı verilmesine ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir. 2.Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR