Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/22771 K.2024/2053

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla sanık hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz isteğinin; sanıkla aralarında bir husumetin olmadığına, Yerel Mahkeme kararının bozularak sanığın kendisine karşı olan hakaretinden dolayı cezalandırılmasına vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, köyün ihtiyacı için toplanacak parayı ödememesi sebebiyle katılanın icra takibi başlatmak üzere harekete geçmesi üzerine sanığın katılanı telefon ile arayarak "A... koyduğum" diyerek hakaret ettiği iddiasıyla açılan davada, katılanın iddiası dışında somut delil olmadığı, arama ve görüşmenin bulunmasının bir tarafın beyanına üstünlük tanınmasını gerektirmeyeceği sebebiyle Yerel Mahkemece sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükme yönelik yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR