Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/23834 K.2023/26582

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararı ile sanık hakkında; hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ile dördüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca 8.840 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve cezanın 20 eşit taksitte ödenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; sanığın hakaret etmediğine, asıl tapu müdürü olan mağdur tarafından sanığa hakaret edildiğine, soruşturma aşamasında sanık tarafından bildirilen tanıkların dinlenmediğine, eksik araştırma ve inceleme sonucu karar verildiğine, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İddia, savunma, mağdur ve tanık beyanları, nüfus ve adli sicil kayıtları ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; sanığın satış işlemleri için tapu müdürlüğünde bulunduğu, sanığa işlemlerinin tamamlandığına ilişkin olarak cep telefonuna mesaj geldiği ancak sanığın bu mesajı fark etmeyerek tapu müdürlüğünde çalışmakta olan kamu görevlisi mağdurlara hitaben herkesin duyabileceği şekilde ''Neden benim telefonuma mesaj gelmedi, hırsızlar.'' dediği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede ; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak; Sanığın üzerine atılı suçlamayı kabul etmemesi karşısında, soruşturma aşamasında dinlenilen ve olaya ilişkin bilgi ve görgüsü olduğu anlaşılan tanık Y.G. yargılama aşamasında dinlenilmeden ve soruşturma aşamasında verdiği beyanı da duruşmada okunmayarak, 5271 sayılı Kanun'un 211 inci maddesinin birinci fıkrasına aykırı olarak, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi nedeniyle karar hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR