Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/23836 K.2024/1446

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla;

a. Sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ile 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

b. Sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve üçüncü fıkrasının (d) bendi ile 52 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3.600,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.04.2021 tarih ve 2016/373463 sayılı Tebliğnamesiyle hükümlerin bozulması yönünde görüş bildirilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri içermeyen dilekçesiyle hakkında verilen mahkumiyet hükümlerinin bozulmasını talep ettiği belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılanın Bursa Vergi Dairesi Denetim Koordinasyon Müdürlüğünde görevli olduğu, olay tarihinde bir denetim işlemi için sanığın kardeşine ait kahvehaneye giderek yoklama yapıp tutanak düzenlediği sırada, daha önce vergi dairesi tarafından bir işlem sonrası eşi adına vergi mükellefiyeti çıkartılmasına sinirlenen sanığın dışarıdan gelerek,

tutanak düzenlemekte olan katılana hitaben "Ananı karını s..rim." şeklinde hakaretlerde bulunarak katılanın düzenlemekte olduğu yoklama fişini buruşturup yere attığı, katılanın fişi almak için eğildiği sırada sanığın yumrukla katılanın çenesine vurduğu ve eline geçirdiği sandalyeyi katılana fırlatıp vurarak yaraladığı, katılanın basit tıbbi müdahaleyle giderilebilir şekilde yaralandığı iddia olunarak açılan kamu davasında, Yerel Mahkemece sanığın üzerine atılı hakaret ve kasten yaralama suçlarından ayrı ayrı mahkumiyeti yönünde hükümler kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanabileceğine yönelik düzenleme karşısında, sanık hakkında uygulanması gereken 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin dördüncü fıkrası uygulanmamış olması dikkate alınarak, basit yargılama usulünün sanık hakkında uygulanması için aranılan koşulların oluşmadığı belirlendiğinden, Tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Sanığa yükletilen hakaret ve kasten yaralama eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Hakaret suçunun aleni bir yer olan kahvehanede işlenmesine rağmen, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin dördüncü fıkrası uygulanmamış ve kasten yaralama suçundan kurulan hükümde sanığın, kamu görevlisi olan katılanı yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle silahtan sayılan sandalye ile yaraladığı olayda; birden fazla nitelikli halin ihlali ile atılı suçu işleyen sanık hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinde belirtilen cezada orantılılık ilkesi dikkate alınarak temel cezaya hükmedilirken alt sınırdan uzaklaşılması gerektiği gözetilmemiş ise de, aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Yerel Mahkemece sanığın kasten yaralama suçunu kamu görevi yapan katılana karşı yapmış olduğu kamu görevi sırasında görevinden dolayı işlediğinin kabulüne rağmen uygulama maddesi "5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendi" yerine, "TCK'nın 86/3-d maddesi" olarak yazılmış ise de, sonuca etkili olmayan söz konusu hatanın mahallinde düzeltilebilir nitelikte olması nedeniyle bozmayı gerektirmediği,

Anlaşılmakla, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR