Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/23956 K.2024/3452

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararı ile sanıklar hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) ve (e) bentleri uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteğinin; usul ve yasaya aykırı kararın bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanıkların sosyal paylaşım sitesi üzerinden katılana hakaret ettikleri iddiasıyla açılan davada, sanıklar hakkında beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanıkların, iddianameye konu edilen sözleri yazanların kendileri olduğunu kabul etmekle birlikte bu sözleri katılana yönelik sarf etmediklerini belirterek atılı suçlamayı inkar eden savunmaları, iletilerdeki sözlerin muhatabının duraksanmayacak bir şekilde katılan olduğunun dosya kapsamından anlaşılamaması nedeniyle matufiyet şartının gerçekleşmediği olayda, sanıklar hakkında beraat kararı verilmesine ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiş, katılan vekilinin temyiz nedenlerine de itibar edilmemiştir.

2. Sanıklar hakkında kurulan hükümlerde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, matufiyet şartının gerçekleşmediğinin kabul edilmesi karşısında, "5271 sayılı Kanun'un 223 ncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmesi gerekirken (c) ve (e) bentleri uyarınca beraat kararı verilmesi" hususu dışında hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR