Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/24763 K.2024/4904

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ Dikili Asliye Ceza Mahkemesinin 06.06.2016 tarihli ve 2016/630 Esas, 2016/583 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılan vekilinin temyiz isteği, hükmü temyiz etme iradesinden ibarettir.

III. OLAY VE OLGULAR Sanığın, onaylı mimari projeye aykırı şekilde taşınmazda büyütme yapıp, kapalı alan oluşturduğundan bahisle açılan kamu davasına ilişkin, sanık savunması, 04.08.2015 tarihli yapı tatil zaptı, 02.05.2016 tarihli bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamıyla Yerel Mahkemece, suçun işlendiği tarih itibarıyla yasada düzenlenmemiş olması nedeniyle sanık hakkında beraat kararı verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanık savunması, 04.08.2015 tarihli yapı tatil zaptı, 02.05.2016 tarihli bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamı dikkate alındığında, Yerel Mahkemenin, atılı suçun unsurları itibarıyla oluşmadığına dair takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Yerel Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR