Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/24950 K.2024/5665

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendinde düzenlenen hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, tanıklar dinlenilmeden eksik incelemeyle karar verildiğine, resen gözetilecek nedenle hükmün bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay tarihinde rahatsızlığı nedeniyle hastaneye giden sanığın, hemşire olan katılana hakaret ettiği iddiasıyla kamu davasının açıldığı; yapılan yargılama neticesinde, hakaret eylemleri karşılıklı olarak gerçekleştirildiğinden sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararı verildiği belirlenmiştir. 2. Sanık savunması, katılan beyanı tespit edilerek dava dosyasına eklenmiştir. 3.Olay tutanağı dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

1.Sanık savunması, oluş ve dava dosyasının kapsamı karşısında, Mahkemece sanık hakkında verilen ceza verilmesine yer olmadığı kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Hakaretin karşılıklı olarak işlenmesi nedeniyle sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilirken uygulama maddesi olarak 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrası gösterilmeyerek, aynı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına muhalefet edilmesi hukuka aykırı bulunmuş olup söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

3.Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR