Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/25079 K.2024/2835

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında hakaret ve kasten yaralama suçlarından, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısnın temyiz isteğinin, katılanın aşamalardaki anlatımlarının tanık H.Y. tarafından doğrulanmasına karşın sanık hakkında beraat kararı verilmesi nedeniyle kararın bozulmasına yönelik olduğu görülmüştür.

III. OLAY VE OLGULAR

Aynı ceza infaz kurumunda hükümlü olan taraflar arasında çıkan tartışma sırasında sanığın, "Şikâyet edenin anasını avradını s..." şeklinde hakaret içerikli sözler sarf ettiği, devamında yaralama kastı ile katılanın üzerine yürüdüğü iddia edilmiş; ancak Yerel Mahkemece yüklenen suçların sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine ve tanıklardan M.E.'nin aşamalardaki anlatımlarına göre, Yerel Mahkemenin kararında isabetsizlik görülmemiş, O yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR