Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/26837 K.2024/5460

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrası, 129 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 ay 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteğinin, usul ve yasaya aykırı olan hükmün re'sen tespit edilecek sebeplerle bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Cezaevinde hükümlü olan sanığın, doktor muayene listesine yazılmamasına sinirlenerek infaz koruma memuru olan mağdurlara hakaret ettiği, Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Mağdurların beyanları, tutanak içeriği ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; sanığın hakaret suçunu işlediğine dair Mahkemenin kabulü yerinde bulunmuş, sanık müdafiinin temyiz sebepleri ve sair yönlerden yapılan incelemede aşağıdaki bozma sebepleri dışında başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

1.Sanığın, infaz koruma memuru olan mağdur ve şikâyetçilere görevlerinden dolayı hakaret etmesi eyleminin, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendine uyduğu gözetilmeden, 125 inci maddesinin birinci fıkrasına göre cezalandırılması ve diğer iki mağdurun şikâyetten vazgeçtiği gerekçesiyle aynı Kanun'un 43 üncü maddesinin ikinci fıkrasının uygulanmaması,

2.Sanık hakkında kurulan hükmün gerekçe kısmında infaz koruma memuru olan mağdurların sanığa yönelik haksız bir eylemlerinin bulunmadığının belirtilmesine karşın hüküm kısmında 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezada indirim yapılması suretiyle gerekçe ile hüküm fıkrası arasında çelişkiye düşülmesi,

3.Kabule göre de;

17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun’un 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 251 inci maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanun’a 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 sayılı kararıyla “basit yargılama usulü” yönünden Anayasa’nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun’un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suç yönünden.

Anayasa’nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun’un 7 nci ve 5271 sayılı Kanun’un 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiştir.

V. KARAR