Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/27015 K.2024/4362

Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan neticeten hükmolunan 3.000,00 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının tür ve miktarı itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmıştır.

Sanıklar hakkında hakaret suçundan kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Karar başlığında tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile, 1. Sanık ... hakkında, a. Hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına, b. Kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve üçüncü fıkrasının (e) bendi ile 62 nci, 52 nci maddeleri uyarınca neticeten 3.400,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 3. Sanık ... hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına, Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan sanığın temyiz isteği; eksik inceleme sonucu karar verildiğine, mahkûmiyet hükmünün usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanık ... hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması gerektiğine, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılan sanığın ve sanığın, suç tarihinde birbirlerine "O... çocuğu" demek suretiyle hakaret ettikleri iddia ve Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Hükmün tür ve miktarı itibarıyla 5320 sayılı Kanun’un geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla, sanık ...'in temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Hakaret Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

1. Katılan sanıkların savunmaları, tanık anlatımı ve tüm dosya kapsamı karşısında; hakaret eylemlerinin karşılıklı işlendiğine dair Yerel Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla, katılan sanığın temyizi yerinde görülmemiştir. 2. Sanıklar hakkında kurulan hükümlerde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, hükümler kısmında dayanak kanun maddesi olan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendinin yazılmaması hususu dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

A. Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik, sanık ...'in temyiz isteğinin 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,