Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/27438 K.2024/6577

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında hakaret suçundan açılan kamu davasında 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteminin süre tutum dilekçesinden ibaret olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, katılanın iş yerine giderek hakaret ettiğinden bahisle cezalandırılması talebi ile açılan kamu davasında Yerel Mahkemece; sanığın aşamalarda suçlamayı kabul etmediği, tanık beyanlarının objektif ve muteber olmadığından itibar edilemeyeceği, dosya kapsamında sanığın cezalandırılmasına yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil tespit edilemediğinden beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, mahkemenin tanık beyanına itibar edilmemesi ve sanığın beraatine dair gerekçesinde bir isabetsizlik bulunmadığı değerlendirilerek tebliğnamedeki bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiş ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR