Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/27939 K.2024/5596

Sanık hakkında kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararı ile sanık hakkında; hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 43 üncü, 62 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık kararı temyiz etmek istediğini belirtmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, kendi ziyaretçilerinin bir kısmını hükümlü arkadaşının ziyaretçi listesine yazdırdığı, bu ziyaretçilerinin gelmediğini görünce sinirlenerek infaz koruma memurları olan mağdurlara yönelik "Ben böyle ceza evini sinkaf ederim, istediğinizi görüşe alıyorsunuz istemediğinizi almıyorsunuz, siz dayı mısınız, benim dilekçelerimi yırtıyorsunuz, siz kimsiniz." diyerek hakaret ettiği, sanığın savunması, şikayetçilerin beyanları, tutanaklar ve tüm dosya kapsamı karşısında eyleminin sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Ceza infaz kurumunda bulunan sanığın duruşmadan bağışık tutulma talebinin olmaması karşısında, yargı çevresi dikkate alınarak hazır edilmesi gerektiği gözetilmeden yokluğunda hüküm verilmek suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 193 üncü ve 196 ncı maddelerine aykırı şekilde savunma hakkının kısıtlanması nedeniyle karar hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR