Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/28166 K.2024/4665

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanıklar hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hakaret suçundan, aynı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ile 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ayrı ayrı ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan sanığın temyiz isteği, hakkındaki iddiaların asılsız olduğuna, sanık ...'in hakaret ettiğine, kararın usul ve yasaya uygun olmadığına, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Taraflar arasında önceye dayalı husumet bulunduğu, olay günü karşılaştıklarında birbirlerine "Senin ananı avradını sinkaf ederim ederim." sözleriyle hakaret ettikleri Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık ...'in, sanık ... ile birbirlerine karşılıklı hakaret ettiklerini belirtir savunması ve bilgi sahiplerinin bu hususu doğrulayan anlatımları çerçevesinde hakaret eylemlerinin karşılıklı olduğuna ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde bir hukuka aykırılık görülmemiştir. 2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR