Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/28280 K.2024/5304

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, sanığın üzerine atılı suçun unsurlarının oluştuğuna, usul ve Kanun’a aykırı olan kararın bozulması gerektiğine vesaire yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın suça konu adreste bulunan ruhsatlı 7 katlı yapının, 4-5-6-7. katların arka cephedeki iş yerlerinin çekme mesafesindeki kapalı çıkmalarını toplam 20,80 m² büyüttüğü, 4-5-6. katlarda arka cephedeki dört iş yerini 86,40 m² küçülterek koridoru genişlettiği, 7. kat ön cephedeki beş iş yerinde toplam 13,30 m² balkonları iş yerlerine dahil ettiği ve arka cephedeki iki iş yerinin arasındaki 1,46 m² lik duvarı kaldırdığı böylece sanığın üzerine atılı suçu işlediği iddiasıyla kamu davası açılmış ve yargılama sonucu beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Suça konu inşanın yapım tarihi dikkate alınarak, atılı suçun unsurları oluşmadığı gerekçesiyle sanık hakkında beraat kararı verilmesine ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak 5271 sayılı Kanun'un 230 uncu maddesinin ikinci ve 232 maddesinin altıncı fıkralarında yer alan düzenlemeler karşısında, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, sanık hakkında verilen beraat kararının dayanağını oluşturan uygulama maddesinin gösterilmemesi isabetli bulunmamıştır.

V. KARAR