Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/28371 K.2024/5176

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Çivril Asliye Ceza Mahkemesi'nin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz isteği suçun sübut bulduğuna, re'sen tespit edilecek nedenlerle usul ve yasaya aykırı kararın bozulmasına ilişkindir. O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği suçun sübut bulduğuna yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Trafik uygulamasında hakkında idari para cezası düzenlenen sanığın sosyal paylaşım sitesinde bu tutanağı paylaşarak üzerine düzenleyen polis memurlarına yönelik "O...çocuğu." diye hakaret ettiği iddiasıyla açılan davada mahkumiyete yeterli delil bulunmadığından beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın faceboook hesabında hakkında idari para cezası düzenleyen katılan polis memurlarına yönelik "O...çocuğu." diye paylaşım yapmak şeklinde eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendinde düzenlenen suçu oluşturmasına rağmen beraat kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR