KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2021/30698 E., 2022/4686 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Şubat 2022
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Hakaret, kasten yaralamaya teşebbüs
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
267 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;
1-Sanığın aşamalarda alınan savunmalarında suçlamayı kabul etmemesi, katılanın aşamalardaki beyanlarında olayın tanık ... ile evlerinin önünde oyun oynarken meydana geldiğini belirtmesi, tanığın ise beyanlarında elektrikli bisiklet ile giderken katılanın yanına doğru geldiği esnada olayın meydana geldiğini belirtmesi, ayrıca tanığın soruşturma aşamasında olaydan yaklaşık 2 ay sonra alınan beyanında sanığın katılana küfür ettiğini ancak sözleri hatırlamadığını belirtirken olaydan yaklaşık 8 ay sonra alınan beyanında sanığın katılana “ana avrat küfür” ettiğini belirtmesi karşısında;
tanık anlatımının kendi içerisinde ve katılan beyanı ile çelişmesi, tanık ... ile katılan ... arasındaki yakın akrabalık bağı ve çelişkiler nazara alındığında tanığın tarafsız kabul edilememesi ve dosya kapsamında sanığın atılı suçları işlediğine ilişkin sübuta yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,
Kabule göre de;
2-Hakaret suçunda alt sınırdan hüküm kurulduğu belirtilerek indirim ve artırım oranlarının bu cezaya göre belirlenmesine karşın hüküm fıkrasında temel cezanın 3 ay yerine 4 ay biçiminde yanlış olarak gösterilmesi,
3-Kısa süreli hapis cezaları ertelenen sanık hakkında, TCK’nın 53/4. maddesi uyarınca, TCK'nın 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının uygulanamayacağının gözetilmemesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2021/30698, K. 2022/4686, 15 Şubat 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama