KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2021/30864 E., 2022/5622 K.·Karar
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Şubat 2022
Karar Metni
349 kelime·2 dk okuma
Kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 125/3-a, 62/1, 52/2 ve 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddeleri uyarınca 5.640,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Tufanbeyli Asliye Ceza Mahkemesinin ... tarihli ve 2020/97 esas, 2020/202 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ... gün ve ... sayılı istem yazısıyla dava dosyaları Daireye gönderilmekle incelendi:
İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 125/3 ve 62/1. maddeleri uyarınca belirlenen 304 gün adli para cezası üzerinden, 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddesi uyarınca 1/4 oranında indirim yapılması neticesinde 228 gün adli para cezası yerine, 182 gün adli para cezasına ve sonuç olarak 5237 sayılı Kanun’un 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20,00 Türk lirasından 4.560,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken, 5.640,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmek sureti ile fazla ceza tayininde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.
Hukuksal Değerlendirme;
Sanık hakkında hakaret suçundan, TCK’nın 125/3-a , 62 maddeleri gereğince 304 gün adli para cezasına hükmedildiği, bu ceza miktarı üzerinden CMK'nın 251/3. fıkrasının son cümlesi gereğince 1/4 oranında indirim yapılırken hesap hatası sonucunda 228 gün yerine 282 gün adli para cezası belirlenerek 4.560 TL yerine 5.640 TL adli para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesi hukuka aykırıdır.
Sonuç ve Karar:
Yukarıda açıklanan nedenlerle;
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,
1- Sanık ... hakkında hakaret suçundan, ...Asliye Ceza Mahkemesinin ...tarihli ve ... sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2021/30864, K. 2022/5622, 22 Şubat 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama