Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/314 K.2023/15899

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, temyiz dilekçesi içeriğinden katılan ...'ın temyiz isteğinin, sanık ... hakkında kurulan ceza verilmesine yer olmadığına dair hükme yönelik olduğu yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125 inci maddesinin ikinci fıkrası yollamasıyla birinci fıkrası ve 43 üncü maddesinde düzenlenen hakaret suçundan aynı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz isteği, sanık ...'a hakaret suçundan kurulan hükmün usul ve yasaya aykırı olduğu, sanığın kendisine defalarca hakaret içerikli mesaj gönderdiği, kendisinin ise yalnızca 18.04.2014 tarihinde sanığın evlilik birliği içerisinde başkasından çocuk sahibi olması dolayısıyla bir mesaj gönderdiği, sanığın bu mesaja hakaret ile karşılık verdiği, bu mesajdan sonra 27.04.2014 tarihinde de sanığın kendisine tek taraflı olarak hakaret ettiği, bu sebeple tüm mesaj dökümleri ayrı ayrı ele alınıp hakaretin karşılıklı olup olmadığı hususunun buna göre değerlendirilmesi ve sanığın tek taraflı hakaretlerinden ötürü ceza alması gerektiğine vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Tarafların boşanma aşamasında oldukları, bu dava sırasında evlilik birliği içerisinde doğan çocuğun katılana ait olmadığının adli tıp raporu sonucunda anlaşılması üzerine tarafların gönderdikleri mesajlarla birbirlerine karşılıklı olarak hakaret ettikleri hususunun suça konu mesajların 23.05.2014 tarihli mesaj inceleme tutanağı ile kayıt altına alınması ve tarafların birbirlerine mesaj gönderdiklerini kabul etmeleri neticesinde sübut bulduğu Mahkemece kabul edilmiş bu suretle sanık ... hakkında üzerine atılı hakaret suçundan ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın gönderdiği mesaj içeriklerinde Mahkemece kabul edilen hakaret sözlerinin nelerden ibaret olduğu ve bu sözlerin hakaret suçunu oluşturup oluşturmayacağı açıklanıp tartışılmadan 5271 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 230 uncu maddesine aykırı olarak yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması,

2. 23.05.2014 tarihli mesaj inceleme tutanağı içerisinde katılan ...'ın gönderdiği tespit edilen mesajların bir kısmının sanık ...'ın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, nezaket dışı ve kaba söz niteliğinde olduğu, diğer bir kısım mesajın ise beddua ve sitem biçiminde olup hakaret veya haksız bir fiil niteliğinde sayılamayacağı anlaşılmakla sanık ... hakkında 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin uygulanma koşullarının bulunmadığının gözetilmemesi,

V. KARAR