Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/32421 K.2024/7129

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında imar kirliğine neden olma suçundan açılan kamu davasında 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verildiği,

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin başlıkta bilgileri yer alan kararıyla İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan ... vekilinin istinaf başvurusu üzerine sanık hakkında kurulan beraat hükmü kaldırılarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 184 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 51 inci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarının uygulanmasına, verilen hapis cezasının ertelenmesine ve 1 yıl 8 ay denetim süresi belirlenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyizi; 5237 sayılı Kanun'un 184 üncü maddenin beşinci fıkrasının uygulanma ihtimali gözetilmeksizin ve suça konu yapının kamu binası olması nedeni ile ruhsata tabi olup olmadığını netleştiremeden hüküm kurulduğuna, sanığın suç işleme kastının olmadığına yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda sanığın üzerine atılı imar kirliliğine neden olma suçunu işlediğine dair mahkûmiyet için yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gerekçesiyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Yapılan yargılamaya ve tüm dosya kapsamına göre. Yurtpark Yatırım İnşaat ve Ticaret A.Ş. ile Cumhuriyet Üniversitesi Vakıf Başkanlığı arasında 15.04.2013 tarihinde imzalanan sözleşme ile mülkiyeti vakıfa ait parsel üzerinde irtifak ... tesisi suretiyle öğrenci yurdu ve sosyal tesisi inşaası hususunda anlaştıkları, yüklenici şirket adına vekaleten işleri takip etmeye sanık ...'nın yetkili ve sorumlu olduğu, sanığın ...

İmar ve Şehircilik Müdürlüğüne yapı ruhsatı verilmesi için 12.11.2014 tarihinde başvuruda bulunduğu, yapı ruhsatı için gereken harç ve bedellerini yatırdığı ancak 02.03.2015 tarihli dilekçe ile belediyeye müracaatla ruhsat almaktan vazgeçerek yatırılan harç ve bedellerin iadesini talep ettiği buna karşın söz konusu inşaata başlayarak 20.02.2015 tarihinde ruhsatsız olarak tamamladığı,

3194 sayılı Kanun kapsamına giren bütün yapılar için yapı ruhsatı alınması zorunlu olup resmi binaların ruhsatsız yapılabileceğine dair bir istisnanın bulunmadığı yalnızca bu tür yapıların ruhsat alma koşullarının hafifletildiği gözetilerek İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılmış ve sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak; Hükümden sonra 18 Mayıs 2018 tarihinde 30425 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7143 sayılı Kanun'un 16 ncı maddesi ile 3194 sayılı İmar Kanunu'na eklenen geçici 16 ncı maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunduğu belirlendiğinden karar bu yönüyle hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR