Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/32778 K.2022/14898

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, gerekçeli kararın sanığa yöntemince tebliğ edilmediği ve öğrenme üzerine sanık müdafisi tarafından verilen 12/01/2018 tarihli eski hale getirme dilekçesi ile birlikte temyiz talebinde bulunulduğunun anlaşılması karşısında, CMK’nın 42. maddesi gereğince talep hakkında karar verme yetkisi Yargıtay’a ait olduğu halde, eski hale getirme talebinin kabulüne ilişkin mahkemesince verilen 16/01/2018 tarihli ek kararın hukuken yok hükmünde olduğu ve sanık müdafisi tarafından öğrenme üzerine yapılan temyizin süresinde olduğu kabul edilerek, dosya görüşüldü:

Temyiz isteminin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Sanığa atılı suçlara ilişkin kanun maddelerinde öngörülen cezaların üst sınırı uyarınca, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 67/4. maddelerine göre, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı nedeniyle duran süre de dikkate alındığında, suçların tabi bulunduğu 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımının gerçekleştiği anlaşıldığından, sanık ... müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmekle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, başkaca yönleri incelenmeksizin HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, ancak;