Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/328 K.2023/16350

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu karar ile sanık hakkında fuhuş suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; tanıkların soruşturma aşamasındaki beyanları ile sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin sabit olduğu belirtilerek mahkumiyet hükmü kurulması gerektiğine, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın para karşılığında fuhuş yaptırdığının ihbarı üzerine belirtilen adresten çıkan tanıkların soruşturma aşamasındaki anlatımlarına istinaden sanık hakkında fuhuş suçundan açılan kamu davasında;

1. Sanığın suçlamayı kabul etmediği,

2. Tanıkların aşamalarda çelişkili anlatımlarda bulundukları,

3. Kolluk tarafından 21.05.2014, 14.03.2015, 12.05.2015, 20.05.2015 tarihli tutanaklarının tutulduğu,

Tespit edilmiştir.

4. Yerel Mahkemece; "Sanığın atılı suçu kabul etmediği, tanıklar ..., ... ve ...'nın soruşturmadaki beyanlarının aksine sanığın kendilerine para karşılığı birlikte olmaları için yer temin etmediği ve bayan ayarlamadığını, ayrıca sanığın başkalarına bu şekilde aracılık ettiğini de duymadıklarını belirttikleri, soruşturmadaki beyanları hatırlatıldığında ise emniyette polislerin ifadeleri kendilerinin yazdığını ve imzalattıklarını belirttikleri, sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak kesin bir delil elde edilemediğinden." şeklindeki gerekçeyle atılı suçtan beraat hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Amacı, somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suçu işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden biri de, öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latincede; "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir.

Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi bakımından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği veya gerçekleştirilme biçimi konusunda bir şüphe belirmesi hâlinde de geçerlidir.

Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikte ispat edilebilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz.

Ceza mahkûmiyeti; toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp, diğer kısmı göz ardı edilerek ulaşılan kanaate ya da herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı, bu ispat, hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkân vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; sanığın suçlamayı kabul etmemesi, tanıkların aşamalarda çelişkili anlatımlarda bulunması karşısında, atılı suçu işlediği şüphe boyutunda kalan sanık hakkında beraat hükmü kurulmasında hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik O yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,