Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/33234 K.2024/6053

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kütahya 3.Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.01.2017 tarihli, 2016/348 Esas ve 2017/20 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve dördüncü fıkrası, 43 üncü, 62 nci maddeleri uyarınca 8.840,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusu üzerine mahkumiyet hükmü kaldırılarak beraat kararı verilmek suretiyle 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar vekilinin temyiz isteği; sanığın, katılanlara yönelik sözlerinin kaba ve nezaket dışı ifade olarak kabul edilemeyeceği, katılanların ..., şeref ve saygınlığını küçültücü nitelikte olduğundan beraatine karar verilmesi hukuka aykırı olup Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın, suç tarihinde hastanede tedavi gören abisini ziyarete gittiği sırada yoğun bakım kurallarına riayet etmemesi nedeniyle yoğun bakım ünitesinde hemşire ve sağlık memuru olarak görev yapan katılanlar tarafından uyarıldığı, sanığın bu uyarı üzerine katılanlara hitaben "300,00 liralık memurlar benimle böyle konuşamaz." diyerek hakarette bulunduğu, sanığın savunması, katılanların beyanları, tanıkların anlatımları, tutanak ve tüm dosya kapsamı karşısında eylemin sabit olduğu İlk Derece Mahkemece kabul edilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanığın hastanede yakınını ziyareti sırasında yoğun bakım kurallarına riayet etmemesi nedeniyle katılanlar tarafından uyarılması üzerine "300,00 liralık memurlar benimle böyle konuşamaz." dediğinin iddia ve kabul edildiği olayda; bu sözün dışında katılanlara yönelik hakaret veya küfür anlamında bir söz veya hareketinin bulunmadığı,

söylendiği kabul edilen sözlerin ise, somut bir fiil ya da olgu isnadına dayanmayıp, mağdurun ..., şeref ve saygınlığını rencide edici boyuta ulaşmayan, rahatsız edici, kaba ve nezaket dışı davranış niteliğinde olduğundan hakaret suçunun unsurları itibariyle gerçekleşmediği gözetilerek beraat yerine yasal olmayan gerekçeyle yazılı şekilde mahkumiyete hükmedilmesi kanuna aykırı olduğundan bahisle sanığın hakaret suçundan mahkumiyetine ilişkin İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm kaldırılarak, sanığın üzerine atılı suçtan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Katılanlar Vekilinin Belirttiği Hukuka Aykırılık Nedenleri Yönünden

Sanık hakkında kurulan hükme ilişkin olarak, Olay ve Olgular başlıklı bölümde belirtilen hususlar karşısında, sanık hakkında beraat kararı verilmesinde, Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir. B. 5271 sayılı Kanun'un 289 uncu Maddesinde Sayılan Kesin Hukuka Aykırılık Halleri de Gözetilerek Maddi Hukuka İlişkin Sair Yönlerden Yapılan İncelemede: Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sair nedenler yönünden, yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin