Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/33675 K.2024/7009

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkralarında düzenlenen hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince kurulan hüküm 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kaldırılarak, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Tebliğname'de, katılanın temyiz dilekçesinin bir kısım iddia ve suç isnadına ilişkin olup hükmün neden dolayı bozulmasını istediğine ilişkin sebepleri bildirmediğinden temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği düşüncesi belirtilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Katılanın, önceye dayalı olarak sanığa kin güttüğüne, olay günü sanığın "Hayvan dernekleri, sivil toplum kuruluşları, sırtını hayvanlara dayayan asalaklar, siz ne işe yararsınız." şeklindeki paylaşımı üzerine katılanın bu paylaşıma "Bunu kime yazdınız, açıklayın." şeklinde karşılık verdiğine, sanığın paylaşımının katılan ile bir ilgisi yok iken katılanın kendisini dahil ettiğine ve sanığı zor durumda bırakmaya çalıştığına, Bölge Adliye Mahkemesi kararının gerekçe içermediğine, iddianamede yer almayan bir sözden ötürü sanığa ceza verildiğine ilişkindir.

B. Katılanın Temyiz İsteği

Sanığın Mahkemede dahi yalan ve hakaret içerikli beyanlarını sürdürdüğüne, sanığın bu yöndeki davranışları değerlendirilerek hüküm kurulmasını talep ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın, katılana Facebook üzerinden "Pislik, asalak." sözleriyle hakaret ettiği iddiasıyla açılan davada, yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İddiaya konu olayda sanığın katılana hakaret ettiğine kanaat getirildiğinden sanığın bu suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Tebliğnamedeki Ret Düşüncesi Yönünden

Katılanın temyiz dilekçesinin 5271 sayılı Kanun'un 294 üncü maddesine uygun olarak gerekçe içerdiği belirlenmiş ve Tebliğname'deki ret düşüncesine iştirak edilmemiştir.

B. Sanık Müdafii ve Katılanın Temyiz Sebepleri ile 5271 Sayılı Kanun'un 289 uncu Maddesinde Sayılan Kesin Hukuka Aykırılık Halleri de Gözetilerek Maddi Ceza Hukukuna İlişkin Sair Sebepler Yönünden

Sanığın Facebook üzerinden “Dernekler, hayvanlar üzerinden geçinen asalaklar sahi siz ne işe yararsınız.” şeklindeki incelemeye konu paylaşımın muhatabının katılan olduğunun dosya kapsamından anlaşılamaması, keza anılan paylaşıma konu sözlerin muhatabın ..., şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, rahatsız edici, kaba ve nezaket dışı hitap tarzı niteliğinde olduğu; diğer yandan davaya konu "Pislik" ifadesinin ise dosya kapsamında bulunan mesajlaşma içerikleri incelendiğinde katılanın veteriner kliniğine yönelik olduğunun anlaşılması nedeniyle matufiyet şartının gerçekleşmediği gözetilmeden sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

Nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR