Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/33870 K.2024/6051

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Afyonkarahisar 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.03.2017 tarihli 2016/211 Esas 2017/147 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

2. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 13.10.2017 tarih ve 2017/1252 Esas, 2017/2478 Karar sayılı kararıyla, sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusu üzerine hüküm kaldırılarak sanığın 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, dördüncü fıkrası, 62 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca 7.080,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteminin özetle;hakaret suçunun karşılıklı olarak işlendiğine, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine bu ve resen tespit edilecek sebeplerle hükmün bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın, hakem olan katılana maç esnasında hakaret ettiğinden bahisle cezalandırılması talebi ile açılan kamu davasında Yerel Mahkemece; soruşturma aşamasında dinlenilen ve yardımcı hakem olarak görev yapan tanıkların sanığın katılana hakaret ettiğini beyan etmeleri, yargılama sırasında dinlenilen tanıklar ..., ... ...'nin anlatımlarında ise katılanın da sanığa sinkaflı sözlerle hakaret ettiğini belirttikleri göz önüne alınarak hakaret suçunun karşılıklı olarak işlendiğinin kabulüyle sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

"İlk derece mahkemesince sanığın görevliye hakaret suçunun sabit olduğu kabul edilmişse de; ceza verilmesine yer olmadığına karar verildiği, ancak dosya içeriğine göre ilk önce sanığın katılana yönelik görev sırasında görevinden dolayı hakaret ettiğinin sabit olduğu, bir kısım tanıkların katılanın da sanığa yönelik hakaret ettiğini bildirmişlerse de, ilk hakaret edenin sanık olduğundan şüphe bulunmadığı, olayı başlatan ve hakaret eden sanığın 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrasından yararlandırılmasının yerinde olmadığı kabulüyle ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırılarak sanığın hakaret suçundan cezalandırılması yönünde karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

"Haksız fiil nedeniyle veya karşılıklı hakaret" başlıklı 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrasında.

"Hakaret suçunun karşılıklı olarak işlenmesi hâlinde, olayın mahiyetine göre, taraflardan her ikisi veya biri hakkında verilecek ceza üçte birine kadar indirilebileceği gibi, ceza vermekten de vazgeçilebilir" şeklindeki düzenleme nazara alındığında, karşılıklı hakaret halinde bazen yalnız bir tarafın, bazen ise her iki tarafın yararlanabileceği hakaret suçuna özel, şahsi bir cezasızlık ya da cezada indirim hali öngörüldüğü, karşılıklı hakaret hükmünün uygulanabilmesi için karşılıklı olarak işlenen suçların aynı Kanun'un 125 inci maddesinde yer alan tanıma uygun hakaret suçundan ibaret olması,

ilk hakareti gerçekleştiren kişinin haksız olması, hakaretlerin karşılıklı olması ve karşılıklı hakaretler arasında illiyet bağının bulunması şartlarının gerçekleşmesi gerektiği, bu şartların varlığı halinde, mahkemece, olayın mahiyetine göre taraflardan birisi veya her ikisi hakkında verilecek cezadan indirim yapılabileceği gibi 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi gereğince ceza verilmesinden de vazgeçebilir.

Yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda; dosya içeriğine göre ilk hakaret eyleminin sanık tarafından gerçekleştirildiği ve bir kısım tanıkların katılanın da sanığa hakaret ettiğini beyan ettikleri kabul edilmesine rağmen; olayın mahiyetine göre sanık hakkında verilecek cezadan 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca indirim yapılabileceği gözetilmeden " ilk hakaret edenin sanık olduğundan şüphe bulunmadığı, olayı başlatan ve hakaret eden sanığın TCK'nun 129/3 maddesinden yararlandırılmasının yerinde olmadığı" şeklindeki kanuni olmayan gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması nedeniyle karar hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR