Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/35138 K.2024/10218

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İlk Derece Mahkemesinin kararı ile hakaret suçundan açılan davada, sanığın cezai ehliyetinin bulunmaması nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığına ve akıl hastalarına ilişkin güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına karar verilmiştir. 2.Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Bölge Adliye Mahkemesinin kararı ile, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusu üzerine esastan ret kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, suçun oluşup oluşmadığı yönünde bir değerlendirme yapılmadan karar verildiğine, uzlaştırma çabasına girilmeden hüküm kurulduğuna, sanık hakkında beraat kararı ya da hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğine ve haksız tahrik hükümlerinin değerlendirilmediğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

1.Cezai sorumluluğu bulunmayan sanık hakkında öncelikle yargılamaya devam edilerek atılı suçu işleyip işlemediğinin saptanması, eylemin sanık tarafından işlenmemesi ya da işlendiğinin kesin ve somut delillerle ispatlanamaması halinde beraat kararı verilmesi, eylemin sanık tarafından işlendiğinin anlaşılması durumunda ise, akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirlerine hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden ve sözü edilen saptamalar yapılarak gerekçeli karara yansıtılmadan ceza verilmesine yer olmadığına ve akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirlerine karar verilmesi,

2.5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 32 nci maddesinin birinci fıkrası kapsamında akıl hastası olan sanığın mahkemece bizzat müdafii huzurunda 5271 sayılı Kanun'un 147 ve devamı maddelerine göre savunmasının alınması gerekirken, müdafii huzurunda alınmayan savunmasının hükme esas alınması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

IV. KARAR