Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/35699 K.2024/7556

Hükümlü hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Karaman Asliye Ceza Mahkemesinin 11.02.1993 tarih, 1992/321 Esas, 1993/15 Karar sayılı Kararı ile hükümlü hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 258 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 59 uncu maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

2. Uyarlama yargılaması neticesinde yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararı ile hükümlü hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 265 inci maddesinin birinci ile dördüncü fıkraları, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarının uygulanmasına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Hükümlünün süre tutum dilekçesi ile kararı temyiz ettiği anlaşılmıştır. 2. Hükümlü müdafiinin temyiz isteği; Yerel Mahkemenin hüküm fıkrasında hükümlünün fazladan yattığı sürenin mahsuba konu edilebilecek bir mahkûmiyetten indirilmek üzere bu uyarlamanın yapıldığının belirtilmediğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Hükümlü hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan 765 sayılı Kanun'un 258 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 59 uncu maddeleri uyarınca kurulup kesinleşen hükümden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9 uncu maddesi uyarınca yeniden duruşma açılarak yapılan inceleme sonucu kurulan hükümde herhangi bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR