Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/35756 K.2024/10039

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hakaret suçundan mahkûmiyetine, 2.Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesi kararıyla İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun esastan reddine, Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi özetle; gıyapta hakaret suçunun ihtilat unsurunun gerçekleşmediğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesi uyarınca gıyapta hakaret suçunun en az üç kişi ile ihtilat edilerek işlenmesi, ayrıca failin sözleri en az üç kişinin duyup algılayabileceği bir şekilde söylemesi gerektiği hususları dikkate alındığında, tanıklar M.T. ve B.A. tarafından sanığın mağdura hakaret ettiği beyan edilmiş ise de, olay yerinde bulunan tanık A.Ö.'nün sanığın mağdura iddia edilen sözleri söylediğini doğrulamaması karşısında; gıyapta hakaret suçunun ihtilat unsurunun ne şekilde oluştuğu açıklanmadan sanık hakkında yeterli olmayan gerekçeyle mahkûmiyet kararı verilmesi, Nedeniyle karar hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR