Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/36140 K.2024/10005

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesinin kararıyla sanık hakkında hakaret suçunun karşılıklı işlendiği gerekçesiyle ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. 2. Katılan vekilinin temyizi üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin kararıyla istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. 3. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 05.11.2019 tarihli ek kararıyla katılan vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, ek kararın kaldırılarak dosyasının temyiz incelemesine gönderilmesi talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Hükmolunan cezanın miktarı ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-b maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizleri mümkün olmadığından ve sanığa atılı suçun 7188 sayılı Kanun’un 19. maddesindeki düzenleme ile temyiz yolu açılan suçlardan olmadığı ve bu kanun değişikliği ile katılana kurulan hükmü sanık aleyhine temyize hak ve yetkisinin verilmediği anlaşılmıştır.

IV. KARAR