KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2021/36873 E., 2022/5838 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 24 Şubat 2022
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Hakaret, görevi yaptırmamak için direnme, zor kullanma yetkisine ilişkin sınırın aşılması
- Hükümler
- Beraat, mahkumiyet, ceza verilmesine yer olmadığı
Karar Metni
276 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
1-UYAP'tan alınan güncel nüfus kaydına göre, temyiz talebinde bulunan katılan ...'ün, hüküm tarihinden sonra ... tarihinde öldüğü, bu nedenle CMK'nın 243. maddesi gereğince katılma kararının hükümsüz kaldığı, ölenin mirasçılarının da katılanın haklarını takip etmek üzere davaya katılmadıkları anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddeleri uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, katılan ...'ün TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE,
2-Sanık ... hakkında hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından kurulan mahkumiyet, hakaret suçundan kurulan beraat hükümleri ile sanık ... hakkında zor kullanma yetkisine ilişkin sınırın aşılması suçundan ceza verilmesine yer olmadığına dair hükme yönelik temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,
a-Sanık ...'ın eylemine ve yükletilen zor kullanma yetkisine ilişkin sınırın aşılması suçuna yönelik, sanık ...'ın temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,
b-UYAP sisteminden alınan güncel nüfus kaydına göre, sanık ...'ün hükümlerden sonra 09/07/2018 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında; bu husus araştırılarak, sonucuna göre sanığın öldüğünün tespit edilmesi halinde, sanık hakkında açılan kamu davalarının, 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca düşmesine karar verilmesi zorunluluğu,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2021/36873, K. 2022/5838, 24 Şubat 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama