Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/37190 K.2024/11996

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükmün kesin nitelikte olduğu belirlenmiştir. Hakaret suçundan verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hakaret ve kasten yaralama suçlarından verilen mahkumiyet kararlarının sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteminin özetle; sanığın söylediği sözlerin eleştiri sınırında kaldığına, mağdurun ifadeleri değiştirdiğine, tanığın beyanlarının çelişkili olduğuna, kamera kayıtlarının istenilmediğine bu ve resen gözetilecek sebeplerle hükümlerin bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. GEREKÇE

Hakaret Suçundan Kurulan Hükme İlişkin Temyiz İstemi Yönünden

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın savunmasında suçlamayı kabul etmemesi, tanık A.B.'nin bu hususu doğrulaması, beyanları hükme esas alınan tanık G.R.Ö.'nün aşamalardaki anlatımlarında yer alan ifadelerin değişiklik göstermesi ve mağdur beyanı ile farklı olması karşısında; sanığın üzerine atılı hakaret suçunu işlediğine dair şüpheden uzak, kesin ve somut delil bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

2-Kabule göre; sanığın zor bulunan kan grubuna sahip bir kanser hastası için kan vermek üzere hastaneye gittiği, daha önce de aynı hastanede kan alma işlemi yapılmasına rağmen olay günü mağdurun işlemden haksız olarak kaçındığına yönelik savunması karşısında; olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek sonucuna göre 5237 sayılı Kanun'un 129. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A.Kasten Yaralama Suçu Yönünden

5271 sayılı Kanun'un 286/2-b maddesinde yer verilen "İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları"nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun'un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B.Hakaret Suçu Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/2-a maddesi uyarınca Konya 10. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,