Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/38032 K.2024/8835

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ünye 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 14.03.2018 tarihli ve 2017/872 Esas, 2018/364 Karar sayılı kararı ile imar kirliliğine neden olma suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir. 2. Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararı ile istinaf başvurusu üzerine hüküm kaldırılarak 5237 sayılı Kanun'un 184 üncü maddesinin birinci, 62 nci, 50 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca neticeten 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteğinin özetle; sanık hakkında lehe hükümlerin uygulanması sonucu adli para cezası verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ve re’sen gözetilecek nedenlerle hükmün bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın ruhsata aykırı olarak mevcut yapı üzerine tuğla ile dış cephe duvarı oluşturmak suretiyle imar kirliliğine neden olduğu iddia olunmuş, İlk Derece Mahkemesince sanığın beraatine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen hükme yönelik istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, hüküm kaldırılarak sanığın ruhsata aykırı olarak mevcut yapı üzerine tuğla ile dış cephe duvarı oluşturmak suretiyle imar kirliliğine neden olduğu kabul edilerek sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

5271 Sayılı Kanun'un 288 ve 294 üncü maddeleri kapsamında katılan vekilinin belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ile aynı Kanun'un 289 uncu maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek maddi hukuka ilişkin sair yönlerden yapılan incelemede:

Dava konusu taşınmaz hakkında düzenlenen 19.02.2018 tarihli bilirkişi raporunda; yapının ... mücavir alan sınırları içerisinde olduğunun belirtilmesi ve 5237 sayılı Kanun'un 184 üncü maddesinde düzenlenen suçun "belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerde" uygulanacağının açıklanması karşısında, suçunun oluşabilmesi için taşınmazın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olması gerektiği, mücavir alanda bulunması halinde ise suçun oluşmayacağı gözetilerek, somut olayda suça konu inşaatın yapıldığı yerin suç tarihi itibarıyla mücavir alanda kalıp kalmadığı,

özel imar rejimine tabi olup olmadığı belediyeden sorularak kuşkuya yer bırakmayacak biçimde saptanıp, sonuca göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR