Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/38148 K.2024/10706

Yerel Mahkemece verilen ek kararın; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 315 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Yerel Mahkemenin yukarıda sayısı belirtilen 08.05.2013 tarihli kararıyla sanığın hakaret suçundan mahkumiyetine hükmedilmiştir. 2. Yerel Mahkemenin 13.01.2020 tarihli ek kararıyla, sanığın 7188 sayılı Kanun kapsamındaki temyiz başvurusu hakkında, 1412 sayılı Kanun'un 315 inci maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, dosyasının temyiz incelemesine gönderilmesi talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

24.10.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 286 ıncı maddesinin üçüncü fıkrası hükmünün, anılan maddede belirtilen suçlardan verilen ve bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin incelemesi sonucunda kesinleşen hükümleri temyiz edilebilir hale getirdiği, bunun dışındaki kesinleşmiş hükümlerin temyizinin mümkün bulunmadığı, dolayısıyla hakaret suçundan kurulan ve temyiz edilmeksizin kesinleşen mahkumiyet hükmünün 7188 sayılı Kanun kapsamında olmadığı ve bu nedenle ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR