Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/401 K.2023/16035

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel mahkemece sanık hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanığın üzerine atılı hakaret suçunun unsurlarının oluştuğuna ve cezalandırılması gerektiğine, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında, ...'in genel başkanı olan katılan ile ilgili internet sitesinde yayınlanan haberin altına "Yavrum sen siyaseti bırak, memurun sosyal ve ekonomik haklarına bak. Ne vaat edildi sana bu kadar af kuruyorsun. Yazık senin sendikacılığına. İktidar yalakası olma." şeklinde yorum yapmak suretiyle üzerine atılı hakaret suçunu işlediği iddiasıyla kamu davası açılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanığın, kendisi tarafından yazıldığını kabul ettiği "Yavrum sen siyaseti bırak, memurun sosyal ve ekonomik haklarına bak. Ne vaat edildi sana bu kadar af kuruyorsun. Yazık senin sendikacılığına. İktidar yalakası olma." şeklindeki yorumun etkin yakınma ve eleştiri sınırları içerisinde kaldığının Yerel Mahkeme tarafından kabul edilmesi karşısında; 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmesi gerekirken aynı madde ve fıkranın (c) bendi uyarınca beraat kararı verilmesi nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR