Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/43922 K.2024/15041

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen düşme hükmüne yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi özetle; tanık olan mağdurun kamu görevlisi sayılması nedeniyle eylemin şikayete tabi olmadığı gözetilmeksizin, hatalı değerlendirmeyle düşme kararı verilmesinin kanuna aykırı olduğuna yöneliktir.

III. GEREKÇE

Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek maddi ceza hukukuna ilişkin sair yönlerden yapılan incelemede;

5237 sayılı Kanun'un 131/1. maddesi uyarınca; Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı işlenen hariç; hakaret suçunun soruşturulması ve kovuşturulması, mağdurun şikayetine bağlıdır. Aynı Kanun'un 6/1-c maddesinde, kamu görevlisi deyiminden; kamusal faaliyetin yürütülmesine atama veya seçilme yoluyla ya da herhangi bir surette sürekli, süreli veya geçici olarak katılan kişinin anlaşılacağı, 4. maddesinde ise ceza kanunlarını bilmemenin mazeret sayılmayacağı düzenlenmiştir.

Yukarıdaki düzenlemeler ışığında somut olayda; sanığın, keşifte tanık sıfatıyla bulunması nedeniyle kamu görevlisi sayılan mağdura hitaben beyanı alındığı sırada söylediği sözün, 5237 sayılı Kanun'un 125/3.a maddesinde düzenlenen ve takibi şikayete bağlı olmayan kamu görevlisine hakaret suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin, yerinde olmayan gerekçeyle şikayet yokluğundan düşme kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR