Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/5938 K.2023/16604

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında, Hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteğinin, sanığın atılı suçu işlediğine, eksik inceleme sonucu beraat kararı verildiğine, bu nedenlerle hükmün bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın olay tarihinde hastanede doktor olarak görevli olan katılandan hastasını başka hastaneye sevk etmesini istediği, katılanın hastanın tedavisinin kendileri tarafından yapılacağını söylemesi üzerine ise "İşinizi ben mi öğreteceğim size lan, sensin terbiyesiz, sen bana bağıramazsın sen kim oluyorsun." diyerek katılana hakaret ettiği iddia olunmuş, ancak Yerel Mahkemece sanığın mahkumiyetine yeterli, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği, gerekçesiyle beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükme yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde, mahkemece tanıkların beyanları ayrı ayrı değerlendirildikten sonra hangi anlatıma hangi nedenle itibar edilmediğinin gerekçeleriyle açıklandığı, tarafların ve tanıkların dinlenildiği, olaya ilişkin tüm delillerin toplandığı ve mahkemenin gerekçesinin yerinde ve yeterli olduğunun anlaşılması karşısında, Yerel Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR