Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/6010 K.2023/17013

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun ( 5237 sayılı Kanun) 86 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesi, 62 inci maddesi, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddeleri gereğince 1 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve sanığa verilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

2. Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

3. Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık ... hakkında hakaret suçundan 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıkların temyizinin, kararı temyiz ettiklerine vesaire yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ...'in otel işletmecisi olduğu, sanık ...'nun ise suç tarihinde anılan yerde düğün merasimi yapılması nedeni ile geçici olarak çalıştığı, çıkan tartışmada sanık ...'in, sanık ...'na "Sana ne lan a...na koyduğumunun oğlu , senin ananı avradını sinkaf ederim" dediği ve vurduğu, sanık ...'in de karşılık verdiği, birbirlerine karşılıklı vurmaları neticesinde BTM ile giderilebilecek derecede yaralandıkları, böylece sanıkların üzerine atılı suçları işledikleri Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

Sanıkların bozma sebebi dışındaki temyiz istemleri ile vesair nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1. Tüm dosya kapsamı, tanık ... Ve ...'nın beyanları ve 22.05.2014 tarihli görüntü çözümleme tutanağından sanık ...'nun kasten yaralama suçunu bıçak ile işlediğinin anlaşılması karşısında 5237 sayılı Kanun'un 86 ıncı maddesinin üçüncü fıkrasının e bendinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Sanık ...'in, katılana tüfek doğrultup ateşledikten sonra tüfeği kenara atıp eliyle yaralaması şeklinde gerçekleşen eyleminin 2015/3-1206 esas ve 2020/31 karar sayılı 28/01/2020 tarihli Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararında da belirtildiği üzere, silahla yaralamaya teşebbüs olarak değerlendirilerek, sanık hakkında Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 86/3-e ve 35 inci maddeleri uyarınca uygulama yapılırken, tamamlanmış basit yaralama suçu için öngörülen cezanın altına düşmeyecek şekilde bir ceza belirlenmesi gerektiği gözetilmeden kasten yaralama suçundan hüküm kurulması,

3. Sanık ... hakkında kurulan hükümlerde, uygulanan Kanun maddelerinin kararda gösterilmemesi,

4. 17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanunun 24 üncü maddesiyle değişik 5271 saıylı Kanun'un 251 inci maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanun'la eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında,

temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suçlar yönünden. Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 7 ve 5271 sayılı Kanun'un 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluk bulunduğu belirlendiğinden karar bu yönüyle hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR