Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/7819 K.2021/19996

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Ceza infaz kurumunda hükümlü olan sanığa, gerekçeli kararın CMK’nın 35/3. maddesi uyarınca tebliğ edilmesi gerektiği yönündeki düzenlemeye uyulmadan yapılan tebligatın geçerli olmaması ve temyiz süresinin öğrenme ile başlayacağı hususu dikkate alındığında, sanığın ceza infaz kurumu vasıtasıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderdiği 30/12/2015 tarihli karar düzeltme talebinin, temyiz istemi olarak değerlendirilmesi gerektiği, kanun yolunun belirlenmesindeki yanılmanın CMK’nın 264. maddesi uyarınca başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağı, bu nedenle öğrenme üzerine gerçekleştirilen temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşılmakla, ilk hükümden sonra sanık hakkında verilen 15/09/2017 tarihli ek kararın hukuken geçersiz ve yok hükmünde olduğu kabul edilerek, işin esasına geçildi.

Sanığa atılı suçun 5237 sayılı TCK’nın 220/2 ve 3 ile 4422 sayılı Çıkar Amaçlı Suç Örgütleriyle Mücadele Kanununun 1. maddelerinde düzenlendiği, mahkemece TCK’nın 220/2 ve 3. maddeleri uyarınca hüküm kurulmuş ise de, dava zamanaşımı yönünden 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2. maddelerinin, 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e, ve 67/4 maddelerine göre sanık lehine olduğu anlaşılmakla, 4422 sayılı Çıkar Amaçlı Suç Örgütleriyle Mücadele Kanununun 1. maddesinde öngörülen cezanın üst sınırı uyarınca, 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2. maddelerine göre, olağanüstü dava zamanaşımının gerçekleştiği anlaşıldığından,

Başkan