Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/884 K.2023/16358

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında fuhuş suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 227 nci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci, 52 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ve 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz talebinin herhangi bir gerekçeye dayalı olmadığı belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Polis'e gelen ihbar üzerine kolluk kuvvetlerince sanığın işlettiği ... adreste bulunan masaj salonuna gidildiği, tanık ...'nin söz konusu adresten çıktığının görülmesi üzerine tanığın beyanına başvurulduğu, tanığın masaj salonunda çalışan mağdur ... ile para karşılığı ilişkiye girdiğini, sanık ile pazarlık yaptığını ve 200,00 TL parayı sanığa verdiğini beyan etmesi üzerine başlatılan soruşturmada;

her ne kadar sanık üzerine atılı suçlamayı kabul etmemiş, mağdur da sanığın savunmasını doğrulamış ise de Mahkemece tanığın olayın sıcağı sıcağına verdiği soruşturma beyanı ve söz konusu adreste fuhuş yapıldığına dair ihbar tutanağı ile kolluk araştırmaları dikkate alınarak sanığın savunmasının suçtan kurtulmaya yönelik olduğunun kabulüyle sanık hakkında fuhuş için aracılık etme ve yer temin etme suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen "6545 sayılı Kanun'un 81 inci maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, adli para cezalarının ödenmemesi halinde kamuya yararlı bir işte çalışma kararı verilebilecek olması karşısında, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde para cezasının ödenmemesi halinde kalan cezanın hapse çevrilmesine karar verilmesi," dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR