Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/943 K.2023/17250

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Yerel Mahkemece sanıklar hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun ( 5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 62 nci maddesi ile 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca taksitler halinde 1740,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ile 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına hükmedilmiştir. 2.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamede hükümlerin bozulmasına dair görüş bildirilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan sanık müdafiinin temyiz isteminin özetle; müvekkilinin hakaret suçunu işlemediğine, diğer sanığın üzerine atılı suçtan cezalandırılması gerektiğine, tarafların birbirleriyle karşılaşmadıklarına, aksine sanığın müvekkilini takip ederek cami çıkışında beklediğine, tanık olarak dinlenen ...'nin olay anında orada bulunmadığına, karşı tarafın tanıklarının sanığın işçileri olmasından dolayı sanık lehine ifade verdiklerine, bu tanıkların beyanlarına itibar edilmemesi gerektiğine ve resen tespit edilecek diğer sebeplerle kararın bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Aralarında önceye dayalı husumet bulunan tarafların olay günü karşılaştıklarında, karşılıklı olarak birbirlerine hakaret sözleri söyledikleri Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2.Sanıklar hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen; karşılıklı hakaret nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca doğrudan ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, önce mahkumiyet hükmü kurulup sonra ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR