Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/9939 K.2023/17869

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Yerel Mahkemenin 26.03.2012 tarih ve 2011/187 E., 2012/81 K. sayılı kararıyla, sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, dördüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 7.080,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, karar verilmiştir.

2. Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında açıklanması geri bırakılan hüküm, denetim süresi içinde suç işlediğinden bahisle yukarıda belirtilen şekilde aynen açıklanmıştır.

II. TEMYİZ SEBEPLER

Sanığın temyiz isteği, iddianameye konu sözü söylerken hakaret kastının olmadığına, sözün rencide edici nitelikte olmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay tarihinde polis memuru mağdurun İlçe Emniyet Müdürlüğü önünde üniformalı bir şekilde çevre koruma nöbetçisi olarak görev yaptığı, sanığın İlçe Emniyet Müdürlüğü'nde bulunan ağabeyi ile görüşmek üzere geldiği, içeriye girmek istediği, mağdurun "Buyrun nasıl yardımcı olabilirim." dediği ancak sanığın cevap vermeksizin içeriye girmeye çalıştığı, mağdurun yine yardımcı olmak istediği, bunun üzerine sanığın mağdura binanın önünde "Artist artist konuşma, benim ağabeyim içeride onunla görüşeceğim." diyerek hakaret ettiğinin, olay tutanağı, mağdur ve tanık beyanları ile sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Hakaret fiillerinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşa yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref, ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Yargılamaya konu somut olayda; sanığın mağdura hitaben söylediği ''Artist." şeklindeki sözünün, muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici nitelikte olmadığı ve dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı gözetilmeden, yasal ve yerinde olmayan gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

2. Kabule göre de;

5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi uyarınca beş yıllık denetim süresi içerisinde suç işleyen sanık hakkında, hükmün açıklanmasına sebebiyet veren ihbara konu ilamda, sanığın suç tarihinde uzlaşmaya tabi olmayan, 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi kapsamında kalan tehdit suçundan mahkum olması ve 6763 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesiyle değişiklik, 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesine göre de, tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı anlaşılmakla, anılan suça ilişkin mahkumiyet hükmü açısından uyarlama yapılıp yapılmadığı araştırılarak,

bahsedilen hüküm yönünden uzlaştırma işleminin olumlu sonuçlanmış olması durumunda, sanığın denetim süresinde işlediği başkaca kasıtlı suçlardan mahkum olup olmadığı tespit edilip, sonucuna göre, açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanıp açıklanmayacağının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu belirlendiğinden, karar bu yönlerden hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,