Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2022/10291 K.2024/10844

Yapılan ön inceleme neticesinde sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu ve Anayasa'nın 40 ıncı maddesinin ikinci, 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı, 34 üncü maddesinin ikinci fıkraları ile 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereğince, kararda başvurulacak kanun yolu, süresi, mercii ve şeklinin kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerektiği halde, sanığın yüzüne karşı kurulan asıl hükümde,

adı geçenin ceza infaz kurumunda başka suçtan tutuklu olarak bulunması sebebiyle temyiz dilekçesinin cezaevi idaresine başvuru aracılığıyla da gönderilebileceğinin belirtilmemesi karşısında 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği öğrenme üzerine yapılan temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek temyiz talebinin süre yönünden reddine dair verilen 10.03.2022 tarihli ek kararın kaldırılması suretiyle ve aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı belirlenerek gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Yerel Mahkeme kararı ile hakaret ve tehdit suçlarından sanığın cezalandırılmasına dair hükümlerin 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi uyarınca açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş, sanığın denetim süresi içinde kasıtlı suç işlediği gerekçesiyle mahkemesine ihbarda bulunulmuş, ihbar üzerine Yerel Mahkemece hükümlerin açıklanmasına karar verilmiş, kararın temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 18. Ceza Dairesinin 29.04.2019 tarihli kararı ile hükümler bozulmuştur.

2. Bozma sonrası Yerel Mahkeme kararı ile basit yargılama usulü uygulanarak sanığın cezalandırılmasına karar verilmiş sanığın karara itiraz etmesi üzerine duruşma açılarak yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında bozma öncesi kurulan aynı hükümler kurulmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteğinin; suçsuz olduğuna, somut delil olmadığına, kararı temyiz ettiğine vesaire ilişkin olduğu belirlenmiştir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, sanığın bozma sebepleri dışındaki temyiz sebepleri ile başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1. Özel güvenlik görevlisi olarak çalışabilmek için 5188 sayılı Kanun'un 10. maddesi uyarınca özel güvenlik eğitimini başarıyla tamamlamış olmak ve 11. maddesi uyarınca da Valilikten çalışma izni almak zorunlu olup, anılan Kanun'un 23. maddesine göre özel güvenlik görevlisi olan katılanların kendilerine karşı işlenen suçlar nedeniyle kamu görevlisi sayılabilmesi için yukarıda açıklanan koşulları taşıması gerektiğinden; alışveriş merkezinde özel güvenlik görevlisi olarak çalışan katılanların bu koşulları taşıyıp taşımadığı araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendinde düzenlenen kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçunu oluşturup oluşturmadığı tartışılmadan, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

3. Sanığın katılanları tehdit etmesi biçiminde gerçekleşen eyleminin 5237 sayılı Kanun’un 265/1. maddesi kapsamında görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturup oluşturmadığının tartışılıp değerlendirilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi, nedeniyle karar hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR