Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2022/12479 K.2025/7339

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisnin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteminin; ilk derece mahkemesinin 02.04.2017 ve 24.08.2017 tarihli paylaşımlar için suç tespitinde bulunmayıp, o paylaşımlar için kaba sözler tespiti yapmış iken bölge adliye mahkemesinin bu paylaşımların da cumhurbaşkanına hakaret suçunu oluşturduğu gerekçesiyle aleyhe değiştirme yasağını ihlal ettiğine, zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının hatalı olduğuna, paylaşımların eleştiri amaçlı ve ifade özgürlüğü kapsamında bulunduğuna, hükmün bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Sanık müdafiinin bozma sebepleri dışındaki temyiz isteği ile başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1.Sanığın, 24.08.2017 tarihinde sosyal medya hesabından yaptığı paylaşımındaki sözlerin Cumhurbaşkanına yönelik hakaret niteliğinde bulunduğu, 01.04.2017 tarihindeki paylaşımının ise katılana söylendiği hususunda duraksama olduğu, bu iki tarih dışındaki diğer paylaşımların ise katılanın görevi nedeniyle gördüğü işlev de dikkate alındığında eleştiriye daha fazla katlanmak zorunda olması ve kendisine yönelik eleştirilerin sınırlarının çok daha geniş tutulması gerekliliği dikkate alındığında, muhatabının onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmaması nedeniyle Cumhurbaşkanına hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, 5237 sayılı Kanun'un 43/1. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

2.Sanığın adli sicil kaydındaki tekerrüre esas ilamın 5237 sayılı Kanun'un 151/1. maddesinde tanımı yapılan mala zarar verme suçunun, hükümden sonra yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma kapsamına alınması nedeniyle, sözü edilen suçtan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılarak, sonucuna göre 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3.Hüküm fıkrasında 299/2. maddesi gereğince 1/6 oranında artırım yapıldığından sonuç ceza gözetildiğinden maddi hata sonucu 1 yıl 2 ay yerine 1 yıl 1 ay olarak yazılması,

4.Gerekçeli karar başlığına suç tarihinin 24.08.2017 olarak yazılmaması,

Nedeniyle karar hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR