Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2022/1372 K.2024/14585

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; mağdur beyanı dışında dosyada delil olmadığına, uygulanan artırım maddelerinin hatalı olduğuna, lehe hükümlerin uygulanmadığına, kararın bozulması talebine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1. Sanığın hakaret eylemlerinin kısa zaman dilimi içerisinde ve aynı olayın devamı niteliğindeki sözlerle gerçekleştirildiği ve hukuken bir bütün halinde tek bir hakaret fiilini oluşturduğu gözetilmeden, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

2. Sanığın savunmasında mağdurun kendisine tekme atması üzerine sözleri söylediğini beyan etmesi ve savunmasının adli rapor ile doğrulanması karşısında, soruşturma evresindeki anlatımlarından olaya ilişkin görgüye dayalı bilgisi olduğu anlaşılan tanıkların usulünce duruşmaya çağırılarak dinlenilmesinden sonra olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek sonucuna göre 5237 sayılı Kanun’un 129. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

Hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR