Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2022/14390 K.2024/17703

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, suç tarihinin 09.06.2012 olarak Bölge Adliye Mahkemesince belirlendiği tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanığın 06.12.2016 tarihinde işlediği kasıtlı suçtan mahkum olup kesinleşmesi nedeniyle, açıklanması geri bırakılan hüküm açıklanarak sanık hakkında hakaret suçundan mahkumiyete dair verilen karara yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesince düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteğinin; hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının usul ve yasaya uygun olarak kesinleşmediğine, atılı suçu işlemediğine, tek bir paylaşım nedeniyle iki ayrı hüküm kurulmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna, eleştiri niteliğinde yaptığı yorumlar nedeniyle cezalandırıldığına, bu nedenlerle hükmün bozulması talebine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmesinden sonra, denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlenmesi nedeniyle açıklanmasına karar verilecek yeni hükmün, Yargıtay incelemesine tabi olacak ve kesinleşmesi halinde infaza verilecek hüküm olacağı, bu nedenle kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma, tanık anlatımları ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyleminin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun,

hangi gerekçeyle hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması ve bu şekilde cezanın şahsileştirilmesi gerekirken, açıklanan ilkelere uyulmadan, önceki karara yollama yapılmak suretiyle, Anayasanın 141. ve 5271 sayılı Kanun'un 34., 223. ve 230. maddelerine aykırı davranılması nedeniyle, karar hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR