Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2022/16043 K.2023/19948

Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara 31. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.11.2020 tarihli ve 2021/611 Esas, 2022/1536 Karar sayılı kararı ile sanığın hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 62 ve 52 nci maddeleri uyarınca neticeten 6.080,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 26.05.2022 tarihli ve 2021/611 Esas, 2022/1536 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusu sonucunda, 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 303 üncü maddesinin ilk fıkrası uyarınca hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. Bölge Adliye Mahkemesinin 29.09.2022 tarihli ve aynı sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, dağıtım memurunun kapısına haber kağıdı yapıştırmadığına, bu nedenle kararı sonradan öğrendiğine, davanın zamanaşımına uğramış olduğundan asıl kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın yokluğunda verilip 04.07.2022 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen asıl karara karşı, 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen 15 günlük kanunî süre geçtikten sonra 26.09.2022 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla, sanığın ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR